Oihana Arana
Susa/2026
Hondartza bat bere hare eta zeru urdin, eta bi pertsona besoak gerrialdean bermatuta, hori dakar azalak: familia artxiboko argazki, oroitzapen baten kaptura. Udaberri sortu berrian argitaratu zen arren, udatiar ere bada Oihana Aranaren (Eskoriatza, Gipuzkoa, 2001) azken poema-bilduma, frigopieak edo behatz tarteetako hondar aleak nola. Uda azkenetan leitu dut, eta negura ere bagaramatzala ohartu horrela. Urtaro orok izan dezakeelako, nonahiko denez eta izenburuak dioenez, Zerua hemen.
Aitari egindako eskaintzak hasten du bilduma. Izan ere, 74 poemotan askotarikoak topa ditzakegun arren, aitaren heriotzak eta osteko bizimoduak ardazten dute liburua: minak, damuak, eta herio inguratzeak dakartzanak dira hizpide; argazki bilakatu ohi ez direnak, alegia. Abiapuntu hori izaki, bildumak etxera itzuli edo heldu nahia kontatzen duela esatera ausartu gintezke, Plage Oceane (II) poemako karramarroak bezalaxe agertzen baita maiz ni poetikoa, hondartzaz harago, hiriaren eta landa eremuko herriaren artean, “gure etxera noa” esateko nahi eta ezinean.
Zerua beti bere lekuan egonagatik tarteka hura nekez ikustea normala dela gogorarazteko ere balio du liburuak. Halako batean berriro agertu daitekeela gogorarazteko, urdin-urdin.
